<~'Group&Rank Story'~>

[CaramelGB]

GROUP

*..Shop Owner..*
เจ้าของร้านผู้น่าร้าก(เหรอ - -)...ก็ต้องคาราเมลสิคะ......จะเป็นใครอื่นไปได้อย่างไร~~ จริงมั้ยคะ~?! โฮะๆๆๆ

#''Clientage''#
เมมเบอร์ทั่วไปค่ะ ^^ ...ใครสมัครสมาชิกแล้วก็ต้องถือว่าเป็นผู้สนับสนุนคาราเมลเบเกอรี่ทั้งน้านนน (ออกแนวมัดมือชก 5 55)

$-Best Tester-$
นักอ่านที่น่ารักเวอร์ๆ ของคาร่า~ เป็นกันได้ง่ายๆ แค่เพียงคาร่าอยากให้คุณเป็น (เอาแต่ใจไปมั้ยยะ- -*) เอาเป็นว่าคาร่ารู้จักใครมากๆ คุยกับใครมากๆ หรือคาร่าเห็นหน้าค่าตา(?)บ่อยๆ นึกจะเลื่อนก็เลื่อนซะงั้นอ่ะค่ะ ไม่มีอะไรพิเศษ 555+


RANK

เดินผ่านหน้าร้าน
> 0-20

แวะซื้อหนม
> 21- 50

ลูกค้าขาจร
> 51-70

ลูกค้าเจ้าประจำ
> 71 - 85

นักชิม
> 86-100

นักชิมกิตติมศักดิ์
>101 up



และแรงค์ของเราก็สามารถประติดประต่อเป็นเรื่องราวได้อย่างแยบยลคึ่~

สมมติเรื่องราวทั้งหมด โดยให้อีทึกเป็นเจ้าของร้านส่วนชายชเวเป็นลูกค้าแล้วกันเน้อ~





เช้าวันหนึ่ง...

ในเช้าที่อากาศแจ่มใสเช่นนี้ ซีวอนจึงเลือกที่จะเดินทางไปยังที่ทำงานใหม่ด้วยการเดินไปแทนการใช้รถอย่างทุกครั้ง...ก็นะเดี๋ยวโลกมันจะร้อนไปมากกว่านี้
ตาคมไล่ตรวจเอกสารในมือไปเพลินๆ กลิ่นหอมเย้ายวนของกาแฟ และของหวานจากร้านริมถนนไม่ใกล้ไม่ไกลเค้านักก็โชยมาแตะจมูกเข้าอย่างจัง...หากแต่ในเช้าที่เร่งรีบเช่นนี้ คงไม่เหมาะนักหากจะต้องต่อคิวยาวๆ เพื่อรอซื้อขนมหน้าตาน่ากินพวกนั้น จึงทำได้แค่เพียงหยุดมอง แล้วเดินผ่านหน้าร้านนั้นไป

ทุกวันยังคงผ่านไปอย่างเร่งรีบ ร่างสูงทำได้เพียงเดินผ่านหน้าร้านที่อบอวลไปด้วยความหอมหวาน

จนกระทั่งวันหนึ่ง

วันที่ท้องฟ้าดูโปร่งกว่าทุกๆ วัน ..และเป็นวันหยุดพักหลังจากทำงานเหนื่อยมาตลอดหกวัน ชเว ซีวอนจึงเลือกที่จะไปเยี่ยมครอบครัวแทนการนอนอยู่บ้านอย่างไร้ค่า

และการใช้เส้นทางเดิมในการเดินทาง ก็ส่งผลให้ร่างสูงต้องผ่านร้านเบเกอรี่นั้นอีกครั้ง

“Caramel’s Bakery”

...และเมื่อในวันนี้ไม่ได้รีบร้อนอย่างทุกวันที่ผ่านมา ร่างสูงจึงเลือกที่จะแวะเข้าไปซื้อขนมในร้านนั้นดูบ้าง

เช้าอยู่ซะด้วย...ไม่มีคนเลย


~กรุ๊ง กริ๊ง~

เสียงกระดิ่งที่แขวนอยู่หน้าประตูร้านดัง บ่งบอกถึงการเข้ามาของใครสักคน

“สวัสดีครับ คาราเมลเบเกอรี่ยินดีต้อนรับครับผม ^^” เสียงทักทายหวานๆ กับรอยยิ้มฉ่ำๆ ที่ส่งมาให้ ทำเอาคนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาถึงกับเพ้อไปชั่วขณะ
“จะรับอะไรมั้ยครับ?” เสียงหวานเอ่ยถามฉุดอีกคนขึ้นจากภวังค์
“อ่า...ขอเป็น...สตรอเบอร์รี่ชีสเค้กสองชิ้นแล้วกันครับ” เหลือบไปมองเค้กที่จัดวางอย่างสวยงามในตู้กระจก ก็สั่งเอาของที่แม่ชอบไปทันที
“ทานที่นี่หรือกลับบ้านดีครับ”
“กลับบ้านครับ”
“สักครู่นะครับ ^^” ส่งยิ้มฉ่ำๆ กลับไปให้ลูกค้าหน้าใหม่อีกครั้ง ซึ่งก็เรียกรอยยิ้มจากอีกคนได้เช่นกัน ก่อนคนเมื่อครู่จะเดินหายไป

ตาเรียวคมละจากแผ่นหลังเล็กๆ ไปมองรอบๆ ร้านนั้นแทน

ร้านทั้งร้านถูกตกแต่งด้วยสีชมพูอ่อนๆ ชวนมอง กับดอกไม้สดที่ช่วยให้ดูมีชีวิตชีวาขึ้น


หวาว~ ร้านนี้เยี่ยมไปเลย~

บรรยากาศก็เยี่ยม

คนขายก็น่ารัก~

เค้กจะอร่อยมั้ยนะ...


“ได้แล้วครับ ^^” เสียงสดใสกับรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าเสมอตั้งแต่เค้าก้าวเข้ามา ตรึงสายตาคนตัวสูงให้ไม่อาจละไปไหนได้
“เงินทอนครับ~” เสียงหวานยังคงพูดอย่างเจื้อยแจ้วตามปกติ โดยไม่ได้รู้สึกเลยว่าถูกจ้องยังไง
“ครับ..” รับคำสั้นๆ พร้อมกับเอื้อมไปรับเงินทอนในมืออีกคนมาไว้ ...ช่วงเวลาสั้นๆ ที่ปลายนิ้วเรียวได้สัมผัสกับมือนุ่มนิ่ม

ชายหนุ่มเดินออกมาจากร้านอย่างเงียบๆ ...




อร้ากกกกกกกกกกซ์

นุ่มนิ่มๆ ชะมัด

มีคนแบบนี้อยู่ด้วย~!! ทำไมเวลาผมมองเข้าไปไม่ยักกะเห็นนะ.........อ่า~ ปกติลูกค้าเยอะนี่หน่า สงสัยจะโดนบัง...

ก็ตัวเล็กแค่นั้นเองนี่หน่า~



แต่หลังจากเหตุการณ์วันนั้น ผมจึงเลือกที่จะตื่นให้เช้าขึ้น เพื่อที่จะได้มีเวลามากพอหยุดซื้อเค้กแสนอร่อนจากร้านนั้น...

ใช่ครับ นอกจากจะบรรยากาศดี คนขายน่ารัก แล้วเค้กที่นั่นก็ยังอร่อยมากซะด้วย ขนาดว่าแม่ผมที่ไม่ค่อยกินอะไรถูกปากนักยังชมเปาะเลย




~กรุ๊ง กริ๊ง~

“สวัสดีครับ คาราเมลเบเกอรี่ยินดีต้อนรับ รอสักครู่นะครับ ^^” ผละจากการคิดเงินตรงหน้าขึ้นมายิ้มรับลูกค้าคนใหม่ ก่อนจะกลับไปสนใจสิ่งที่ทำค้างไว้ต่อ

ฮ้า~ แค่รอยยิ้มนั่นก็หวานเกินพอแล้วล่ะมั้ง...กินเค้กเข้าไปจะเลี่ยนมั้ยนะ....ฮะๆ











~กรุ๊ง กริ๊ง~

และนี่ก็เป็นเช้าอีกวันนึง ที่ผมแวะเข้ามาในร้านนี้...นับได้เป็นวันที่ 5 แล้วล่ะมั้ง....... อ๋า~ นี่ผมนับไว้ด้วยเหรอเนี่ย ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ = =

วันนี้ยังจะกินเหมือนเดิมดีมั้ยนะ...หรือว่าจะเปลี่ยนมั่ง...กินมา 5 วันแล้วนี่หน่า

“รับอะไรดีครับ?”

หวา~ ต้องรีบคิดแล้ว อีกคิวเดียวก็ถึงผมแล้วนี่หน่า..

“เหมือนเดิมคร้าบบบบบ ^^”
“อ่ะอ้าว~ คุณชินดงนี่เอง~ เค้กช็อคโกแลต 2 พายบลูเบอรี่ 1 แล้วก็ทาร์ตสตรอเบอรี่อีก 1 ทานนี่นะครับ ^^”
“คร้าบบ”
“เชิญรอที่โต๊ะเดิมได้เลยครับ” ส่งยิ้มหวานฉ่ำไปให้ลูกค้าคนตุ้ยนุ้ยเมื่อครู่ ก่อนจะจัดเค้กที่ว่าลงบนถาด
“จำได้ด้วยเหรอครับ..” ผมเอ่ยถามทันทีที่ตรงหน้าว่าง และผมก็เขยิบขึ้นไปชิดเคาท์เตอร์เพื่อรอสั่งเป็นรายต่อไป
“ครับ? ..อ๋อ ก็คุณชินดงเค้ามาบ่อยมากเลยนี่หน่า แล้วเค้าก็สั่งอย่างงี้ทุกวันเลยน่ะครับ ผมก็เลยจำได้”
“...อ๋อ...”
“แล้วคุณจะรับอะไรดีล่ะครับ?” เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมด้วยรอยยิ้มเช่นเคย

ใช่สินะ...เราก็แค่ลูกค้าขาจรนี่หน่า...เค้าจะไปจำได้ได้ยังไงกัน

“สตรอเบอรี่ชีส กับมอคค่าครับ” สุดท้ายก็สั่งอย่างที่เคยสั่งมาตลอด 5 วันอีกครั้ง..

...ก็เผื่อเค้าจะจำผมได้บ้างไง ^ ^














“สตรอเบอรี่ชีส กับมอคค่าครับ”

“สตรอเบอรี่ชีส กับมอคค่าครับ”

“สตรอเบอรี่ชีส กับมอคค่าครับ”

“สตรอเบอรี่ชีส กับมอคค่าครับ”

“สตรอเบอรี่ชีส กับมอคค่าครับ”


.
.
.


นับได้เกือบสามอาทิตย์แล้วที่ผมมาซื้อเค้กที่ร้านนี้...แต่ทำไมเค้าถึงไม่มีทีท่าว่าจะจำผมได้เลยนะ = = น้อยใจนะเนี่ย...



แล้ววันนี้ก็เป็นอีกวัน..ที่ผมมาเช้ามากกว่าปกติ.......ดูเหมือนร้านจะยังไม่เปิดดีด้วยซ้ำ


อ๊ะ~! นั่น ผ้าเช็ดหน้านี่หน่า

มองเห็นผ้าสีชมพูอ่อนๆ ปลิวตามสายลมมาทางเค้าพอดี ก็คว้าเอาไว้โดยไม่ลังเล


อ๋า~ เป็นผ้าเช็ดหน้าที่หอมเอามากๆ เลยแฮะ ><



“ขอโทษนะครับ ผ้าของคุณรึเปล่า?” ยื่นผ้าที่คว้าเอาไว้ได้ ให้กับคนที่หันหลังเช็ดโต๊ะอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ
“อ๊ะ~ ขอบคุณนะครับ ปลิวไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย~” รับเอาผ้าเช็ดนั้นมา ก่อนจะผงกหัวขอบคุณคนตัวสูงที่อุตส่าห์เก็บกลับมาให้
“วันนี้ทำไมมาเร็วจังครับ?”
“....ครับ?”
“ทำไมมาเร็วจัง ร้านยังไม่เปิดเลย ^^”
“ห๊ะ!?”
“อ่าว...วันนี้ไม่ได้จะมาซื้อสตรอเบอรี่ชีสเค้ก กับมอคค่าหรอกเหรอครับ?”
“O[]O~!!! จะ...จำผมได้ด้วยเหรอครับ” ชี้นิ้วเข้าตัวเองอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้รับรู้.......กะ..ก็ผมเคยไปยืนยิ้มอยู่หน้าเคาท์เตอร์ เค้าก็ไม่เห็นจะพูดอะไรเลยนี่หน่า..ไม่เห็นรู้เลยว่าจะจำได้
“ก็เห็นคุณมาออกบ่อย ^^ แล้วก็สั่งเหมือนเดิมทุกวันเลยด้วย~ แถมยังมาถึงก็สั่งแบบไม่เว้นว่างให้ผมทักทายทุกทีเลย ผมจะจำไม่ได้ได้ยังไงล่ะครับ^^” ยิ้มฉ่ำๆ ให้ตามแบบฉบับของตัวเอง แล้วก็ก้มลงจัดผ้าปูโต๊ะให้เรียบร้อย
“ว่าแต่คุณชื่ออะไรล่ะครับ ผมจะได้เรียกถูก ^^”

อร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก

น่ารักกก

น่ารักว้อยยยย

คนอะไรน่ารักโครตตตตตตตตตตตตตตตตตตต >[]<

“ผมชเว ซีวอนครับ แล้วคุณ?....”
“ปาร์ค จองซูฮะ ^^” ส่งยิ้มมาให้อีกครั้ง ก่อนจะเอื้อมมือจับทักทายตามมารยาทเมื่อร่างสูงเป็นฝ่ายยื่นมาก่อน

อร้ากกกกกกกซ์

มือนุ่มนิ่ม

นิ่มมากกกกกกกกกกกก


การเป็นลูกค้าเจ้าประจำมันดีอะไรอย่างงี้นะ~!!!!!!!!


“ทำไมคุณซีวอนถึงชอบสตรอเบอรี่ชีสเค้กล่ะครับ?” ร่างบางเอ่ยถามสร้างบรรยากาศเป็นกันเองให้อีกคน
“ก็..สตรอเบอรี่มันเปรี้ยวๆ ล่ะมั้งครับ..เข้ากับเค้กหวานๆ ดี”
“อ๊ะๆๆ~ อย่าคิดแบบนั้นสิครับ บางทีของหวานๆ มันก็เข้ากันได้ดีกับเค้กน้า~”
“เหรอครับ?” ผมรู้อยู่แหละ..ของหวานๆ ที่เข้ากันได้ดีกะเค้กน่ะ.........

...ก็คุณไง~ โฮ่ๆๆ...

“อื้อ ^^ ......วันหลังคุณมาเช้าๆ แบบนี้อีกสิ ผมจะลองทำให้ชิม ^^”
“จริงเหรอครับ??”
“จริงสิ~ ผมจะลองทำให้ทานหลายๆ แบบไง จะได้เปลี่ยนทัศนคติใหม่~ ว่างวันไหนล่ะครับ?”

ผมว่างทุกวันเล้ยยยยยยยย เพื่อคุณณณณ ^[]^

“พรุ่งนี้ก็ได้ครับ” ผมตอบไปแบบวางฟอร์มสักนิด - - ขืนตอบไปตามที่คิดเค้าคงตกใจกลัว =[]=
“ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้ก็มาเช้าๆ นะครับ แล้วผมจะทำเค้กอร่อยๆ ให้ทาน^^”
“รบกวนเกินไปรึเปล่าครับเนี่ย”
“ไม่เลยล่ะครับ~ ก็ผมชอบทำนี่หน่า~!! ^^”



.
.
.


และแล้วเช้าที่ผมรอคอยก็มาถึงงง~

วันนี้ช่างสดใสกว่าทุกวันจริงจริ๊งง


“อ้าวมาแล้วเหรอครับ ^^” เสียงหวานทักขึ้นก่อนที่จะได้เอ่ยปาก ผมจึงต้องกลายเป็นฝ่ายผงกหัวรับแทน รอยยิ้มสดใสรับอรุณรุ่งแบบนี้ช่างทำให้อะไรๆ ดูดีกว่าเดิมเป็นร้อยๆ เท่า

คนอะไรน่ารักชะมัด~!


“นั่งก่อนสิครับ..รอผมแป๊บนึง^^” ทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ผมก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ที่เจ้าของร้านอุตส่าห์เลื่อนออกมาให้
“...ทำงานคนเดียวไม่เหนื่อยแย่เหรอครับ?” ผมถามออกไปขณะที่อีกคนยังวุ่นอยู่กับการจัดดอกไม้ใส่แจกัน
ก็เห็นรับออเดอร์ ทำเค้ก จัดของ เสิร์ฟ คิดเงิน ทำคนเดียวเสร็จเลยนี่หน่า
“อันที่จริงแล้วผมมีน้องอีกสองคนน่ะครับ แต่ตอนนี้เค้าติดธุระกันนิดหน่อย..ผมก็เลยต้องทำคนเดียวไปก่อน”
“อ๋อ~ ....เหนื่อยแย่เลย....”
“ก็นิดหน่อยแหละครับ...แต่เจอลูกค้าน่ารักๆ ผมก็ทำงานสบายขึ้นเยอะเลย~”

ผมเจอคนขายน่ารักๆ อย่างคุณก็ดีเหมือนกันแหละคร้าบบ

วะฮ่ะฮ่าาาา

“แล้วคุณซีวอนล่ะครับ ทำงานอะไร?”
“ผมทำงานบริษัทน่ะครับ”
“อ๋อ... อ่า...เสร็จแล้ว ^^” หมุนแจกันบนโต๊ะครบ 360 องศาก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะเอาไปตั้งไว้บนโต๊ะหน้าร้าน

ท่าทางที่ทำทุกอย่างอย่างเป็นธรรมชาตินั้นดึงดูดสายตาคนมองให้ไม่สามารถละไปไหนได้


“อ้ะนี่ครับ~ วันนี้ลองชิมสักชิ้นดูก่อนนะครับ~” เดินไปหยิบเค้กหน้าตาน่ากินออกมาจากตู้เย็นหลังร้าน โดยไม่ลืมที่จะหยิบช้อนมาด้วย

ซีวอนค่อยๆ บรรจงตักเค้กขึ้นมาอย่างไม่มั่นใจนัก...ก็อะไรที่หวานมากๆ น่ะ

เค้าไม่ชอบนี่หน่า

“ลองดูสิครับ...”

ริมฝีปากหยักค่อยๆ รับเอาเค้กเข้าไปอย่างกล้าๆ กล้ว
“ ”

“.......” ขณะที่เจ้าของเค้กก็กำลังรอคอยคำบอกเล่าของคนชิมอย่างใจจดจ่อ
“เป็นไงมั่งครับ?”
“มัน...”
“บอกมาตรงๆ เลยนะครับ”
“หวานเลี่ยนเลยอ่ะครับ” บอกออกไปตามที่รู้สึก ถึงแม้จะดูใจร้ายไปสักหน่อย..แต่เค้าก็บอกให้พูดความจริงนี่หน่า.........
“ว๊า~ งั้นเอาไว้วันหลังผมทำชิ้นใหม่ให้นะครับ...เอาเป็นเมื่อไหร่ดี?”
“...พรุ่งนี้ก็ได้ครับ”
“ตกลงครับ ^^”

โฮ่~~~~~ อยู่กันสองต่อสองพรุ่งนี้เช้าอีกแล้ววว

วะฮ่ะฮ่า







“นี่ครับ~ เค้กวันนี้...” วางเค้กหน้าตาคล้ายๆ กับเมื่อวานลงบนโต๊ะ ยิ้มเชิญชวนให้ร่างสูงได้ลิ้มลอง

กินคนขายได้มั้ยเนี่ย ^[]^

น่ากินเกินบรรยายยยย

วันนี้เค้าใส่เสื้อสีชมพูอ่อนๆ แหละครับ

แล้วยิ่งกางเกงสีขาวกับผ้ากันเปื้อนนั้นยิ่งทำให้ร่างบอบบางตรงหน้าผมดูหวานขึ้นไปอีก อยากจะคลั่งตาย~

ปอยผมที่ถูกมัดไว้อย่างน่ารัก

ใบหน้าหวานๆ ที่ถูกล้อมกรอบด้วยผมสีเข้ม

ดวงตากลมโตที่ฉายแววสดใสอยู่เสมอนั่นก็ช่าง........อร้ากกกกกก

สาบานได้ว่าคนตรงหน้าผมนี่คือผู้ชาย~



“มันก็ยังหวานติดลิ้นไปอยู่ดีอ่ะครับผมว่า...”
“เหรอครับ..............แย่จัง” พองลมแก้มป่องอย่างไม่พอใจเท่าไหร่นัก

ว้อยยย~!!

ทำไมช่างน่ารักแบบนี้ >[]<

ดูแก้มขาวๆ นั่นสิครับ >[]< น่าขโมยหอมจริงจริ๊งงง

“งั้นดื่มน้ำแก้เลี่ยนดีกว่าเนอะ~” ละสายตาจากเค้กบนมือก่อนจะหันมาหาผม
“ฮะๆ กินยังไงให้เลอะฮะเนี่ย~” เอื้อมมือมาปาดครีมที่ติดอยู่ข้างแก้มผม ยิ้มจางๆ ให้ทีนึงก่อนจะถือเอาขนมเค้กที่เหลือเข้าไปในครัว

อ่ะโหหหหหหหห

มือห๊อมหอมอ้ะ



“นี่ครับน้ำ..............เอาไว้วันหลังมาอีกได้มั้ยครับ?” เอียงคอถามเพิ่มดีกรีความน่ารักเข้าไปอีกขั้น

แหม~ ขอขนาดนี้ไม่มาก็บ้าแล้ววว

“ครับ พรุ่งนี้ได้เลย ^^”
“ขอบคุณมากนะครับ^^” ส่งยิ้มฉ่ำๆ พร้อมคำลาไปให้

ทั้งๆ ที่ก็ได้สตรอเบอร์ชีสติดไม้ติดมือกลับบ้านมาแล้วแท้ๆ ยังได้ รอยยิ้มกลับมาด้วยยยยยยยยยยย ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

กำไร๊ กำไร~~~~~








.
.
.


ทันทีที่จานบรรจุเค้กชิ้นเล็กๆ วางลงบนโต๊ะ ซีวอนก็ตักเค้กนั้นเข้าปากโดยไม่ลังเล

“....อร่อยนี่หน่า....” เลียริมฝีปากที่เปื้อนครีมอยู่ ก่อนจะจ้องเค้กตรงหน้าอย่างแปลกใจ

ถึงมันจะหวาน..แต่ก็หอมและเข้ากันได้ดีกันเนื้อเค้กซะเหลือเกิน~

“จริงเหรอครับ??”
“จริงสิครับ”
“อ๋า~~ ได้เมนูใหม่ของร้านแล้วล่ะ~!! ” ยิ้มร่าอย่างดีใจ ก่อนจะจดอะไรบางอย่างลงในสมุดที่ถือติดตัวตลอด
“ขอบคุณนะครับ อุตส่าห์ชิมเค้กสูตรใหม่ให้ผม”
“ห๊ะ?”
“แหะๆๆ ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน แต่ผมแค่อยากรู้ว่าคนที่ไม่ค่อยชอบหวานจะรู้สึกยังไงน่ะครับ”
“หลอกใช้ผมหรอกเหรอเนี่ย? ” โธ่เอ้ย~!! อุตส่าห์หลงดีใจที่ให้มาบ่อยๆ นึกว่าเป็นคนสำคัญ T^T นึกว่าอยากให้เรากินเค้กอร่อยๆ แล้วก็ถือโอกาสใช้เวลาอยู่กับเรา ธ่ออออ~!! (แกโครตจะหลงตัวเองเลยอ่ะ - -*)
“เปล่านะครับ..ก็ผม.......”
“ ”








แง้~~~~~

คนสวยใจดำ

คนหล่อน้อยใจ

“ตอนแรกผมก็กะจะให้คุณทานเค้กอร่อยๆ นั่นแหละครับ..แต่ดูคุณวิจารณ์เค้กให้ผมได้ก็เลย...”
“ใช้ผมสิ?”
“เปล่าน้า~”

ยัง...ยังจะมาอมลมพองแก้มทำหน้าสำนึกผิด - -

คิดว่าทำน่ารักแล้วจะหายน้อยใจเรอะ เชอะ!!

“ผมเห็นว่าคุณเป็นนักชิมเลยนะเนี่ย~! ผมกะจะบอกคุณวันนี้ แล้วก็ขอให้คุณชิมเค้กของร้านผมไปเรื่อยๆ ซะเลย......แต่ถ้าคุณไม่พอใจ ผมก็ขอโทษด้วย..” ก้มหน้าลงสำนึกผิด ลอบช้อนตามองคนตัวสูงกว่าเป็นระยะๆ เมื่อเห็นว่าอีกคนยังแสดงสีหน้าไม่พอใจอยู่อย่างนั้น ก็เริ่มกัดริมฝีปากล่างอย่างเครียดๆ

น่ะ...น่ารักเกินไปแล้ว

“นักชิม?”
“คระ..ครับ ยกให้เป็นนักชิมประจำร้านเลย”
“......”
“ตกลงมั้ยครับ?”
“ถ้าเห็นว่าผมสามารถขนาดนั้นล่ะก็ ^^ ยินดีครับ”
“^^ ไม่โกรธผมแล้วใช่ม้า~”
“ไม่ได้โกรธสักหน่อย”
“ฮะๆ คุณดูเป็นผู้ใหญ่ที่เด็กจัง” หัวเราะชอบใจเบาๆ
“นั่นว่าหรือชม??”
“ฮะๆๆ ไม่รู้สิ~”
“คุณจองซู ”
“ฮ่าๆๆ วันเสาร์คุณพอจะว่างมั้ยครับ?”
“ทำไมเหรอครับ?”
“ผมอยากพาคุณไปเลี้ยงตอบแทนสักหน่อย..”


To Be Continue..




ค้างไว้เท่านี้ก่อนค่ะ ^^

ถ้ามีใครไต่ขึ้นมาเป็นลูกค้าประจำแล้วจะมาต่อค่ะ 55
และถ้าใครไต่ๆๆๆ ขึ้นมาจนถึงนักชิมกิตติมาศักดิ์แล้ว..

เราก็จะเพิ่มแรงค์ต่อไปเรื่อยๆ ค่ะ
555

Enjoy Eatting~!!

[ZiNNee]

เก๊ามาแล๊น น น น 5555


สีวยงามมากอาย ยย ยลั๊ลล๊า~


มาทักทายเฉยๆๆๆ-*-

[Jane_3HT1]

โอ๊ววว

อยากเป็นนักชิมกิตติมศักดิ์แล้วค่า เอิ๊กส์

[vitaminz]

เกด

เปิด บ้านได้ น่ารักมาก ><

ชอบ

ฉ่อย ... เค้ายังเหมือนเดิม เพ้อ หานางฟ้า หื่น ขี้แต๊ะอั๋ง หน้าม่อ


พี่ทึก.. นางฟ้าสุดๆ น่ารักเรียบร้อย ที่สำคัญอ่อนโยนมากมาย

>_<

[pliz]

แต่งแรงค์เป็นเรื่องไดโค่ดจะน่ารัก ,,
เราอยากเป็นคนชิมกิตติมาศัก
จะได้ไปเจอทึกกี้ทุกวันเร็ วๆ

[Strawberry * Espresso]

แรงค์น่ารักมากเลยค่ะ
ผูกกันเป็นเรื่องด้วย^^
อยากเป็นนักชิมๆๆ
แต่ตอนนี้ยังเดินผ่านหน้าร้านอยู่เลยค่ะ


ว่าแล้วก็หิวนะเนี่ย ไปหาเค้กสตรอเบอร์รี่กินดีกว่า

~~

[melodious]

แรงค์เป็นเรื่องเป็นราวน่ารักเชียวค่ะ แต่กว่าเจ้าของร้านจะมาต่อนี่นานแค่ไหนน้อ~
ต้องรีบเป็นลูกค้าประจำซะแล้ว ฮ่าๆ

[last.smile_Teuk]

แรงค์น่ารักมากเลย > [] <
วอนดูเหมือน หื่น ๆ = = ;;


อยากอยู่กับเค้า 2 ต่อ 2 ..
5555555555+

มาต่อเร็วๆ นะ อยากอ่านต่ (:

[ゞSky~Wonteukゞ]

ว้าววว แรงค์น่ารักมากเลย มีเป็นเรื่องเป็นราวเชียว

แบบนี้ต้องรีบไต่ๆเป็นลูกค้าประจำและนักชิมกิตติมศักดิ์เร็วๆซะแล้ว อิอิ

อยากอ่านต่อจัง คิกคิก

[tipfy]

rank น่ารักจังค่ะ แถมมีฟิคน่ารักๆให้อ่านอีกตะหาก
จะพยายามเพื่อให้เป็นลูกค้าประจำนะคะ ^^

[moonoi]

น่ารักมากๆเลยอ่า

อ่านไปยิ้มไปเลย

ชอบๆมากๆ

rank ก็น่ารักมากๆๆ

[~*Teuk-FaH*~]

พี่คาร่าอ่า
ไฮโซมาเชียวนะค่ะ

อิอิ

[Soul~*]

แรงค์น่ารักได้อีก~

กว่าจะไต่เต้าได้คงอีกนานเรา

[Star~*]

อยากเป็น นักชิมกิตติมศักดิ์ ว๊าวว !!

5 55

[ziteuk]

เค้าจะเป็นนักชิมกิตติมศักดิ์

อยากเป็นอะ